آه از آن خصم که دشنام به آقا میگفت
عصبانی،،سخنِ زشت به مولا میگفت
مست بود و گهی از غِیظ تهاجم میکرد
حرف بد میزد و گه طعنه به طاها میگفت
وای از آن لحظه که حرف دهنش بدتر شد
ناسزا بود که بی وقفه به زهرا میگفت
نانجیب آنچه توانست به بُغضش افزود
ناصبی بود که اینگونه سخنها میگفت
صادق آل عبا را پیِ مرکب، دل شب
میکشید و به زبانی بد و بیرا میگفت
رئیس مذهب شیعه! جهان از آنِ شماست
ندای حق طلبی ،تشنۀ جهانِ شماست
به گوشه گوشۀ عالم به هر کجا نگریم
به هر دیارِ غریبه، پُر از نشان شماست
همان امام که احیا نمود مکتب را
بناگداشت به عالم ستون مذهب را
به علم و حكمت و ایمان خویش روشن کرد
درآسمان امامت هزار کوکب را
زانقلابِ کلامش،کمال حاصل شد
نجات داد ز بیداد ، هر معذّب را
شهادت امام جعفر صادق(عليه السلام)
همان امام که احیا نمود مکتب را
بنا گذاشت به عالم ستون مذهب را
به علم و حکمت و ایمان خویش روشن کرد
در آسمان امامت هزار کوکب را
ولادت رسول اكرم(صلي ا.. عليه و آله) و امام صادق(عليه السلام)
یا صادق آل عبا ادرکنی
گرچه غمم به شدت مولا نمی شود
این ریسمان ز گردن من وا نمی شود
گلزار بقیع مدفنی را کم داشت
در هجر امام شیعیان ماتم داشت
می ر یخت ز تابوت امام صادق
خاکی که مدینه بر سر عالم داشت
السلام علیک یا جعفر بن محمد الصادق(علیه السلام)
بارها سینۀ سوزان مرا سوزاندند
وقت و بی وقت دل و جان مرا سوزاندند
هر شب و نیمه شب آزارِ دلم می دادند
در خفا قلب پریشان مرا سوزاندند