آه از آن خصم که دشنام به آقا میگفت
عصبانی،،سخنِ زشت به مولا میگفت
مست بود و گهی از غِیظ تهاجم میکرد
حرف بد میزد و گه طعنه به طاها میگفت
وای از آن لحظه که حرف دهنش بدتر شد
ناسزا بود که بی وقفه به زهرا میگفت
نانجیب آنچه توانست به بُغضش افزود
ناصبی بود که اینگونه سخنها میگفت
صادق آل عبا را پیِ مرکب، دل شب
میکشید و به زبانی بد و بیرا میگفت
رئیس مذهب شیعه! جهان از آنِ شماست
ندای حق طلبی ،تشنۀ جهانِ شماست
به گوشه گوشۀ عالم به هر کجا نگریم
به هر دیارِ غریبه، پُر از نشان شماست
نیزه ای آمد به قلب حمزه،آن شوکت شکست
آن صلابت،آن شجاعت،آن همه هیبت شکست
دور از چشم نبی،افتاد علمدارش زمین
آن شکوه و هِیمنه،در موجی از حیرت شکست
یا مولا ادرکنی
هر چند حاضر است ولی باز غائب است
این دیدهء من است که پر از معایب است
عیب است اینکه دیده، ندیده امام را
ما غافلیم، او همگان را مواظب است
ایستاده ملت ایران، چو کوه
با صَلابت، با شجاعت، با شکوه
ملتی یکپارچه، یکدست، ناب
همچو سایه، هم مسیرِ آفتاب
میرود هر جا که فرماید، ولی
پا نَهد هر جا که بردارد، علی